TIJDSCHRIFTEN


Leve het vrije Brabant !
François Leclercq, editoriaal, tijdschrift 4/2007

Op het ogenblik dat u deze tekst leest, zal er (g)een – gelieve de overbodige vermelding te schrappen in functie van uw geloof in het gezond verstand bij onze politieke besluitmakers… - politiek en dus ook (g)een communautair akkoord zijn, waardoor België, eindelijk, (g)een federale regering krijgt. En dit, na meer dan vijf maanden nutteloos gepraat, dat men ons had kunnen besparen, indien de betrokken partijen niet verder hun verkiezingscampagne gevoerd hadden via ondoeltreffende en zeer contraproductieve verklaringen. Meer bepaald voor de Economie, met een hoofdletter, want het beeld van ons land heeft een serieuze slag gekregen… Maar goed, laat ons voor ogen houden dat het gezond verstand in onze contreien steeds de bovenhand heeft verkregen!

Dit gezegd zijnde, met of zonder communautair akkoord, moet men Mevrouw Irma niet zijn om te beseffen dat het compromis byzantijns is/zal zijn, met verschillende lezingen al naar gelang men ten noorden of ten zuiden van het bietenscherm leeft… En dat het ook al onze conflicten niet zal oplossen.

Het is dan ook altijd toegelaten om het debat op een hoger niveau te tillen en te dromen van een ommekeer van de geesten op basis van het « gezond verstand », zoals dit in het noorden van België heet…

Dit absoluut gezond verstand zou van die aard zijn, dat het stekelige vraagstuk van Brussel en zijn periferie met zijn taalkundige apothekersrekeningen op een, laten wij het woord maar gebruiken, revolutionaire manier geregeld wordt…

Hier en daar is het idee ontstaan, ook in Vlaanderen – meer bepaald in hoofde van Prof. Rik Torfs, draaispil van de Bijzondere Faculteit voor Kerkelijk Recht van de Katholieke Universiteit Leuven – en het zou de verdienste hebben, een waarlijk evenwicht aan te brengen in het centrum van het land: eerder dan over te gaan tot de opdeling van de Brusselse regio, die volgens verschillende studies een economisch en sociaal hinterland heeft dat ruim zijn nabije gemeenten overschrijdt, tot aan de provincies Antwerpen, Luik en Henegouwen, waarom Brabant niet tot een volwaardig derde gewest te herenigen?

Het idee is zeker en vast sympathiek, maar volgens sommigen volledig onuitvoerbaar, daar dit een terugkeer naar het verleden zou betekenen en meer dan dertig jaar institutionele hervormingen in vraag zou stellen, terwijl alles in het werk gesteld werd opdat de gemeenschappen hun lot in eigen handen zouden nemen. En dan? Zei Paul-Henri Spaak niet, als deskundige terzake, dat enkel idioten nooit van idee veranderen?

Alle gekheid op een stokje, het zou inderdaad een revolutie zijn maar het zou de verdienste hebben de machtsverhoudingen evenwichtiger te maken…

Vandaag lijdt het Brussels gewest aan een hiaat tussen zijn sociologische samenstelling en zijn politieke vertegenwoordiging. Hetzelfde kan gezegd worden over de periferie, waar de institutionele en de politieke werkelijkheid voortdurend tegen elkaar aanbotsen. Wie kan nog ernstig stellen dat Linkebeek een Vlaamse gemeente is met een franstalige bevolking van meer dan 80% van de totale bevolking? Zelfs de meest overtuigde Vlaams-nationalisten zeggen, onder vier ogen, dat men dit nooit meer kan ombuigen. Behalve dan door de smerige Franstaligen te deporteren, wat van een andere tijd en een ander regime is, en dit hopen we nooit meer te moeten meemaken!

Door de provincies Vlaams en Waals-Brabant bij Brussel samen te voegen, zou men niet alleen over een volwaardig centraal gewest beschikken maar ook een communautair convergentiepunt hebben daar men er een integrale tweetaligheid zou kunnen invoeren (zoniet meer, al naar gelang de affiniteiten met de allofone gemeenschappen) die voor iedereen interessant is. Het is duidelijk dat deze oplossing zowel de flaminganten als de wallinganten zal doen steigeren, want ze zullen weigeren ook maar het minste stukje grond af te staan, maar wij menen dat dit de prijs is, die voor een echte pacificatie moet betaald worden.

Zowel de Brusselaars als de inwoners van Vlaams en Waals-Brabant zouden er bij winnen daar ze in hun dagelijks leven op de vruchten van de economische en culturele ontwikkeling van de hoofdstad zouden terugvallen. En voor het openbaar vervoer zou men een snel gewestelijk netwerk kunnen aanleggen, dat deze naam waardig is …en dat bovendien in staat zou zijn de grote problemen van onze moeder de aarde te bestrijden.

Zonder te vergeten dat een dergelijke formule ons imago in Europa zou verbeteren, terwijl men zich soms de vraag stelt of Brussel vandaag nog altijd verdient de hoofdstad van Europa te zijn.

Is dit utopisch ? Ja, indien we definitief beslissen om de separatistische scenario’s ten uitvoer te brengen; Neen, indien we een innoverende geest en de zin voor een nuttige verandering bewaard hebben, die de mannen en de vrouwen beheerste die ons land hebben gemaakt.

Laten we hierbij nog opmerken dat deze formule reeds lange tijd ter studie zou geweest zijn in gelijk welk ander land van de planeet, waar men aan de toekomst denkt door zijn horizon te verruimen, in plaats van zijn aandacht op een obsessionele manier op de blauwe lijn van de bekrompen electorale ambities te richten. Maar goed, onmogelijk is niet Belgisch…

TERUG

BULLETINS


Vive le Brabant libre !
François Leclerq, éditorial, bulletin 4/2007



De Brabantse Leeuw - Le Lion Brabançon

A l'heure où vous lirez ces lignes, il y aura eu/n'y aura pas eu –biffez la mention inutile en fonction de votre degré de confiance dans le bon sens de nos décideurs politiques... - un accord politique et donc aussi communautaire qui donne, enfin, un gouvernement fédéral à la Belgique. Et cela après plus de cinq mois de palabres inutiles dont on aurait largement pu faire l'économie si les parti(e)s en cause n'avaient pas prolongé la campagne électorale par leurs déclarations inopérantes et tellement contre-productives. Précisément pour l'Economie, avec une majuscule car l'image de marque de notre pays y a pris un sérieux coup... Mais bon, gardons à l'esprit que le bon sens a toujours fini par prendre le dessus dans nos contrées !

Cela dit, accord communautaire ou pas, il ne faut pas être Madame Irma pour se rendre compte que le compromis est/sera byzantin avec des exégèses différentes selon que l'on habite au nord ou au sud du rideau de betteraves... Et qu'il ne résoudra pas pour autant tous nos conflits.

Alors, il est toujours permis d'élever le débat et de rêver d'un revirement des esprits sur fond de « gezond verstand », comme on dit dans le nord de la Belgique...

Ce bon sens absolu serait de régler l'épineuse question de Bruxelles et de sa périphérie avec ses comptes d'apothicaires linguistiques de manière, osons le mot, révolutionnaire...

L'idée a resurgi ci et là, y compris en Flandre –notamment dans le chef du Pr. Rik Torfs, la cheville ouvrière de la Faculté de droit canonique de la Katholieke Universiteit Leuven– et elle aurait le mérite d'instaurer un véritable équilibre dans le centre du pays: plutôt que de redécouper une région bruxelloise qui selon de nombreuses études a un hinterland économique et social qui déborde largement ses communes proches jusque vers les provinces d'Anvers, de Liège et du Hainaut, pourquoi ne pas reconstituer le Brabant et en faire une vraie troisième région ?

Certes l'idée est sympathique, me rétorqueront d'aucuns mais totalement irréaliste, car ce serait revenir en arrière et remettre en question plus de trente ans de réformes institutionnelles où l'on a tout mis en oeuvre pour que les communautés prennent leur destin en main. Et alors ? Paul-Henri Spaak ne disait-il pas, parole d'orfèvre, que seuls les imbéciles ne changent jamais d'avis ?

Trêve de plaisanteries, ce serait de fait une révolution mais elle aurait le mérite d'équilibrer les rapports de force...

Aujourd'hui, la région bruxelloise souffre de l'hiatus entre sa composition sociologique et sa représentation politique. De même dans la périphérie, les réalités institutionnelle et politique se heurtent constamment. Qui peut encore sérieusement prétendre que Linkebeek est une commune flamande avec une population francophone de plus de 80 % de la population? Même les nationalistes flamands les plus pointus disent, en privé, que l'on ne renversera plus jamais la vapeur. Sauf à déplacer voire déporter les vilains francophones ce qui est d'un autre temps et d'un régime qu'on n'espère plus jamais retrouver !

Par contre, en fusionnant les deux Brabant avec Bruxelles, l'on aurait non seulement une vraie région centrale mais aussi un point de convergence communautaire puisque l'on pourrait y instaurer un bilinguisme intégral (sinon plus selon affinités avec les communautés allophones) qui profite à tout le monde. Certes, on sait que pareille solution fera hurler tant les flamingants que les wallingants qui refuseront de céder la moindre parcelle de terrain mais c'est, pensons-nous, le prix à payer pour une vraie pacification.

Tant les Bruxellois que les Brabançons flamands comme wallons y gagneraient puisqu'ils pourraient aussi voir rejaillir sur leur vie quotidienne les fruits du développement économique et culturel de la capitale. Et le RER qui finira bien par se créer porterait vraiment bien son nom de réseau régional rapide... Avec en outre, des transports en commun qui pourraient vraiment aider à combattre les gros bobos de notre bonne vieille terre.

Sans oublier que cette formule redresserait aussi notre image en Europe où l'on se demande parfois si Bruxelles mérite toujours d'être sa capitale.

Est-ce utopique ? Oui, si l'on a définitivement décidé de réaliser les scénarios séparatistes ; non, si l'on a gardé un tant soit peu l'esprit d'innovation et le sens du changement utile des hommes et des femmes qui ont fait notre pays.

A noter que la formule serait depuis longtemps à l'étude dans n'importe quel autre pays de la planète où l'on envisage son avenir en élargissant ses horizons plutôt que de fixer son regard de manière obsessionnelle sur la ligne bleue de ses étroites ambitions électorales. Mais bon, impossible n'est pas belge...

RETOUR



(c) Copyright - Pro Belgica vzw-asbl - 2008.