TIJDSCHRIFTEN


De toekomst van België
Prinses Rosalie de Merode, hoofdartikel, tijdschrift 2/2003

Na, op zijn minst gezegd, teleurstellende verkiezingen, wat zal er met België gebeuren?

Deze verkiezingen waren zeer teleurstellend, niet omdat de socialisten of de liberalen geprofiteerd hebben van de teloorgang van de andere partijen van rechts of van links, maar omdat de Belgen er niet in slagen te begrijpen dat de partijen die gisteren of eergisteren aan de macht waren, ons land recht naar de afgrond van immoraliteit en permissiviteit leiden en tegelijkertijd de funderingen van België vernietigen.

Het volk is soeverein, zegt men wanneer men over democratie spreekt; het heeft de vrijheid zichzelf te vernietigen, levendig alsof enkel de momenten van plezier tellen, en de misleidende beloften van schitterende toekomende dagen.

Wat zal er met België gebeuren wanneer haar instellingen haar niet meer recht zullen houden ? In de coulissen wordt gezegd dat dit niet erg is, omdat de instellingen van Europa die rol wel zullen overnemen. Of België nu één blijft, of uiteenspat, het zal toch ingekapseld worden door Europa en haar diversiteit zal toch nog slechts een element van de Europese diversiteit zijn.

Ik vrees, en ik denk niet me te vergissen, dat een versnipperd België het begin zou kunnen zijn van een geregionaliseerd Europa. De regionale structuren krijgen trouwens al vorm in de onze omringende landen. Een geregionaliseerd Europa zal een overkoepelende regering nodig hebben, m.a.w. een Europese, waarvan de regio’s rechtstreeks zullen afhangen. Deze regio’s zullen daardoor ontdaan worden van hun staatshoofden en Europa zal één grote federale Staat worden, waarin elke kleine regionale entiteit te klein zal zijn om zijn stem te laten horen, of om werkelijk zijn geadministreerden te vertegenwoordigen. De regio’s zullen coalities pogen te vormen en het grote, democratische concert van Europa zal erger zijn dan dat van de nationale politieke coalities.

Het zullen arrangementen in alle genres zijn, samenspanningen, beloften, vleierijen en demagogie (hoe anders nog slagen ?) die de machtigen zullen dienen, en die de gewone burgers in de kou zullen laten staan. Deze zullen niet meer vertegenwoordigd zijn noch werkelijk gehoord worden; met andere woorden, zij zijn de dupe van de zaak.

De mars naar het uiteenrukken van België is, feitelijk, gesteund door de kiezers, en wanneer de breuk een feit zal geworden zijn, zullen die kiezers misschien teleurgesteld zijn dat ze hun zegje niet gehad hebben, want, naar men zegt, zou 75% van de Belgen samen willen blijven leven in één land en hun identiteit behouden.

Waarom hebben ze dat niet kenbaar gemaakt toen het nog tijd was !


TERUG
BULLETINS


L’avenir de la Belgique
Princesse Rosalie de Merode, bulletin 2/2003, éditorial

Après des élections pour le moins décevantes, qu’en sera-t-il de la Belgique ?

Ces élections ont été décevantes, non pas parce que les socialistes ou les libéraux ont profité du déclin des autres partis de droite ou de gauche, mais parce que les Belges ne parviennent pas à comprendre que les partis qui étaient au pouvoir hier ou avant-hier, conduisent notre pays vers le gouffre de l’immoralité et de la permissivité en même temps qu’ils détruisent les fondations mêmes de la Belgique.

Le peuple est souverain, dit-on en démocratie, et il a toute liberté pour se détruire lui-même, en vivant comme si rien ne comptait hormis les plaisirs du moment présent et les promesses trompeuses de lendemains qui chantent.

Qu’en sera-t-il de la Belgique lorsque ses institutions ne la tiendront plus debout ? Ce n’est pas grave, dit-on dans les coulisses, puisque l’Europe la coiffera par ses propres institutions. Qu’elle soit entière ou en morceaux, elle sera de toute façon incluse dans la grande Europe et sa diversité ne sera qu’un élément de la diversité européenne.

Je crains, et je ne crois pas me tromper, que la Belgique éclatée sera le déclencheur d’une Europe des régions. D’ailleurs les structures régionales prennent corps dans les pays voisins. L’Europe des régions nécessitera la mise en place d’un gouvernement supra-national, c’est-à-dire européen, duquel dépendront directement les régions. Celles-ci seront décapitées de leur Chef d’Etat et l’Europe sera une grande démocratie fédérale, dans laquelle chaque petite entité régionale sera trop petite pour faire entendre sa voix ou pour représenter valablement ses administrés. Les régions chercheront des alliances et le grand concert démocratique européen sera pire que celui des coalitions politiques nationales.

Ce seront des arrangements en tous genres, des collusions, des promesses, des flatteries et de la démagogie (comment réussir autrement !), qui feront le jeu des plus puissants tandis que les citoyens ordinaires n’y trouveront plus leur compte. Ils ne seront tout simplement ni représentés valablement ni écoutés ; en d’autres mots, ils seront les dindons d’une farce qui n’a rien de drôle.

La marche vers la dislocation de la Belgique est, de fait, avalisée par les électeurs et lorsque la rupture deviendra réalité, l’électeur – peut-être – sera-t-il déçu de n’avoir pas eu son mot à dire car, dit-on, 75 % des Belges désirent vivre ensemble dans un pays uni et garder leur identité.

Que n’ont-ils déclaré leur préférence quand il en était encore temps !

RETOUR


(c) Copyright - Pro Belgica vzw-asbl - 2008.