TIJDSCHRIFTEN


De Belgische crisis
Prinses Rosalie de Merode, hoofdartikel, tijdschrift 1/2003

Bevindt België zich in een crisissituatie?

Nee, niet België is in crisis, maar wel degenen die haar besturen; die laatsten zijn vertegenwoordigers van het volk; ergo: het volk bevindt zich in een crisis.

Dit lijkt misschien een simplistische en foutieve redenatie, want ze zijn met velen, de Belgen die gekant zijn tegen separatisme, confederalisme, het uiteenspatten, de ondergang van ons België. Deze Belgen zijn er in grotere getallen dan diegenen die onbevreesd het land naar de ondergang drijven.

En toch!

Wat bemerkt men in de hogere regionen van de macht? De autoriteit die uitgaat van onze grondwet lijkt onze leiders noch verkozenen te bevallen, want sinds de grondwet onderhevig werd aan de smaak van de dag op 17 februari 1994, gaat er geen jaar voorbij zonder nieuwe aanpassingen(1). En nu wil de regering alweer een verklaring opstellen die de revisie van de grondwet inhoudt !

Telkens een autoriteit niet meer uitkomt, voor degenen die er aan ondergeschikt zijn, wordt ze herroepen of word er gevonden dat zij maar moet veranderen, naar hun goed inziens. Zó is het gesteld met onze grondwet, onze wetten, de hiërarchie in het algemeen en met alles waaraan men zich moet houden.

Een goed voorbeeld van deze gezagscrisis van onder aan de ladder van onze maatschappij, bevindt zich op het school- en familiale vlak. Het nodige respect voor ouders en leerkrachten wordt vaak herleid tot de wet van de sterkste : de winnaar is diegene die het slimst is, of het meest overmoedig, of de meeste invloed heeft, of het agressiefst of nog het meest reagerend is, aan welke zijde van de barrière hij zich ook bevind.

De crisis die vandaag in België heerst, gaat hand in hand met de morele decadentie van onze leefwerelden, waarin de hang naar genot en het materialisme een doel op zich geworden zijn, waarin egoïsme de regel is. Wanneer een maatschappij de waarden die haar groot hebben gemaakt vergeet, zal haar teloorgang slechts beperkt kunnen worden door de wederopstanding van diezelfde waarden.

Individuele laksheid lokt wettelijke laksheid uit. De overtolerantie van onze maatschappij lokt ons land in een diepe crisis met op de koop toe, de onmogelijkheid voor onze bestuurders dit land anders te besturen dan ten behoeve van persoonlijke ambities of om er een machtsspelletje van te maken.

Als de mensen de waarden van hun voorouders niet opnieuw gaan verdedigen, of die waarden nu christelijke, morele of op z’n minst natuurlijk- ethische waarden zijn, die de grootsheid van onze natie hebben bewerkstelligd, zullen de maatschappijen slechts de leiders hebben die zij verdienen, weerspiegelingen van henzelf...

TERUG
BULLETINS


La crise belge
Princesse Rosalie de Merode, bulletin 1/2003, éditorial

La Belgique serait-elle en crise ?

Non, ce n’est pas la Belgique qui est en crise, ce sont ceux qui la gouvernent; ceux qui la gouvernent sont issus du peuple; par conséquent, c’est le peuple qui est en crise.

Ce syllogisme pourrait paraître simpliste et inexact car ils sont nombreux ces Belges qui ne veulent pas de la désunion, du séparatisme, du confédéralisme, de l’éclatement, du naufrage de notre Belgique. Ces Belges-là sont plus nombreux que les autres, qui ne s’effrayent pas, eux, de mener le pays vers la débâcle.

Et pourtant!

Que voit-on dans les hautes sphères du pouvoir? L’autorité qui émane de notre Constitution semble ne pas convenir à nos dirigeants, ni à nos élus, car depuis que notre Constitution a été remise au goût du jour le 17 février 1994, il ne se passe pas d’année sans qu’on y apporte de nouvelles modifications(1). Et maintenant, le gouvernement voudrait encore rédiger une nouvelle déclaration de révision de la Constitution !

Chaque fois qu’une autorité ne convient plus à ceux qui y sont soumis, ou bien ils veulent la révoquer, ou bien c’est elle qui devrait changer et s’adapter à leur bon vouloir. Ainsi en est-il de notre Constitution, des lois, de la hiérarchie en général et de tout ce qui peut être contraignant.

Un grand exemple de la crise de l’autorité au plus bas de l’échelle de notre société se trouve au niveau scolaire et dans les familles. Le respect dû aux parents et aux professeurs fait souvent place à l’épreuve de force : le gagnant est celui qui est le plus malin, ou le plus téméraire, ou le plus influent, ou le plus violent, ou le plus réactif, quel que soit le côté de la barrière où il se trouve.

La crise que vit la Belgique va de paire avec la décadence morale de nos sociétés, dans lesquelles la recherche du plaisir et du bien-être matériel est devenue un but en soi, où l’égoïsme règne en maître. Lorsqu’une société perd les valeurs qui ont fait sa grandeur, sa chute ne pourra être endiguée que par la renaissance de ces mêmes valeurs.

La permissivité des individus entraîne la permissivité des lois. La permissivité de notre société entraîne à sa suite une crise profonde de notre Belgique avec, en prime, l’incapacité de nos gouvernants à diriger notre Pays autrement que par un jeu de forces et d’ambitions personnelles.

Si les hommes ne reviennent pas à la défense des valeurs de leurs aïeux - chrétiennes, morales ou au moins selon l’éthique naturelle- qui ont fait la grandeur des nations, les sociétés n’auront que les gouvernants qu’elles méritent, reflet de ce qu’elles sont elles-mêmes.

RETOUR


(c) Copyright - Pro Belgica vzw-asbl - 2008.